Informatie zit vaak vast in ruimten die niet openstaan naar het publiek. Daarmee bedoel ik: het blijft op de plek waar het ontstaat of opgeslagen wordt, maar treed niet naar buiten door zichzelf bekend te maken
Een voorbeeld in de context van Gouda, is Goudanet. Een schat aan informatie, maar nu nog erg ‘gesloten’. De voorpagina biedt zoekmogelijkheden aan, maar de gebruiker wordt nergens (noch in de fysieke, noch in de virtuele ruimte) ‘verrast’ door leuke informatie uit de collectie.
Mijn onderzoek de komende maanden zal zicht richten op het betekenisvol inspelen op informatiebehoeften van een stadsbewoner door informatieinstellingen als BAM.

Voorlopige resultaten

Dan moet de berg maar naar Mohammed worden gebracht
Naar een expositieruimte in de publieke ruimte

Cool is het niet meer… een bezoekje brengen aan het museum. Okay: alleen als het spraakmakend is, of als je het gezien móét hebben, willen jongeren nog wel eens over de drempel van een expositie stappen. En natuurlijk als ze in het buitenland in een grote wereldstad zijn. Maar ook daar geldt dat alleen de grootste en bekendste exposities grote groepen aantrekken (denk aan de Dahli expositie in London (waar?))

Volgens xxxx heeft dit alles te maken met onbekendheid van de collectie van musea. Jongeren weten niet wat er ‘te doen’ is, en gaan alleen af op cultuur-uitspattingen die de tv hebben gehaald, zoals verschillende cabaretiers en een enkele expositie in een museum (media-experience hilversum).

Een dergelijke trend is ook te zien bij digitale cultuurplatforms. Websites van musea, hoe cool ze ook zijn vormgegeven, worden hooguit bezocht als ze voor een doel (school) daar een kijkje moeten nemen.

rolpatroon
Steeds herken je in deze voorbeelden een vast rolpatroon: het museum stelt, op basis van input van kunstenaars, collectie of verzoeken van burgers, een collectie samen, maakt vervolgens reclame en zet haar poorten open. Voor een groot deel van de jongeren is dit niet genoeg. De poster communiceert hooguit een thema en een tv item/reclame een klein deel van de ge-exposeerde items. Onvoldoende om echt een stap naar het museum teweeg te brengen.

Een rolpatroon wat in deze mediasamenleving, waar alles ‘uit zichzelf’ gratis naar de mensen toe komt, niet meer werkt. Nieuws-organisaties doen dit bijvoorbeeld al een tijd lang anders. Door gratis kranten te verspreiden op plaatsen waar mensen weinig anders te doen hebben dan ‘dingen lezen’, spelen ze direct in op een behoefte en brengen ze de spreekwoordelijke berg naar Mohammed.

Wat als musea hun expositie alvast een premiere geven op schermen in de publieke ruimte. Op het station in een abri, op een marktplein dicht bij de snackbar, in een park, boven de urinoirs in een herentoilet.
En wat als de openbare bibliotheek in de pauzeruimten van scholen hun nieuwste aanwinsten (evt gemixed met andere collectieitems) laten zien, geillustreerd door korte passages uit het boek.

Want het is echt ‘lekker maken’ waar het om gaat… Triggeren tot actie door een behoefte te kweken: ‘dit mag ik niet missen’.

Voorbeelden
Mediamatic verzorgde begin dit jaar de programmering van het scherm op het Rembreandtplein in Amsterdam, door een zeer divers programma te vertonen waarin diverse culturele stromingen te zien waren. Mensen konden via Mediamatic zelf filmpjes aanleveren die vertoond konden worden. Helaas heeft de commerciele exploitant intussen besloten de programmering commercieel in te gaan vullen, waardoor het project na de eerste maanden geen doorgang meer kreeg.